Düşünüyorum da,babama az haksızlık etmemişiz.Tamam,otoriterdi babam;anneme ve biz çocuklarına söz hakkı tanımazdı.Oturup onunla bir şey konuşmazdık,sustururdu bizi.Kendisi konuştumu sert konuşurdu.Kendi doğruları ve kendi planları vardı babamın,onları uygulardı.Fakat ben biliyorum ki,aslında onun ince ,tertemiz bir yüreği vardı,hatta içli bir adamdı.Bütün sertliğine,duyarsızlığına karşın,ne yaptıysa bizim için yaptığını söylerdi.Severdi bizi ama belli etmezdi bunu.

Biz;annem,ben ve kardeşim,babama karşı bir cepheydik.Evdeki sert havayı kendi içimizde yumuşatmaya,evi yaşanılır kılmaya çalışırdık.Ve babamdan gizli yapardık çoğu şeyi.Şimdi otuz beşinde ve bir baba olarak baktığımda,babamı daha doğru anladığımı sanıyorum.Aslında onun iyi kalpli bir yanlızdan başkası olmadığını fark ediyorum.Ve bir şey daha:Bunun ,yanlız benim babamın değil tüm babaların dramı olduğunu düşünüyorum.Babalar,otorite ve güçlerine rağmen anne ve çocuklar cephesinin karşısında çoğu zaman yenik düşen yanlız adamlardır.Evde iktidar onların elinde gibi görünse da bu,göstermeliktir.

Baba olmadan babaları anlamanın güç olduğunu düşünüyorum.Babaların uğradığı haksızlığa üzülmüşümdür her zaman.Onlar da anneler kadar sevilmeye,güzel ve ince sözlerle okşanmaya muhtaçtır.

Babamı özlediğimi fark ettim bu yazıyı yazarken....Siz de düşündünüz mü böyle şeyler?O iyi kalpli kralı mutlu etmenin yollarını aradınız mı?